آيا در مورد ولايت ايمه ي معصومين (ع) در آيات قرآن شواهدي وجود دارد؟

« انما وليكم الله و رسوله و الذين آمنوا الذين يقيمون الصلوة و يوتون الزكوة و هم راكعون »
« ولي امر شما تنها، خدا و رسول و آن مومناني هستند كه نماز بپاداشته و به فقيران در حال ركوع زكات مي دهند».

همه مفسران اجماع و اتفاق نظر دارند كه اين آيه در باره ي علي (ع)، زماني نازل شد كه آن حضرت در حال ركوع صدقه دادند. نسايي در كتاب صحيح خود نزول آن را درباره ي علي (ع) از عبدالله بن سلام نقل كرده است. جمع كننده ي صحاح سته در تفسير سوره ي مايده، نزول آيه ي بالا را در مورد علي (ع) نقل كرده است و نيز ثعلبي در تفسير كبير خود، نزول آن را در شان اميرالمومنين (ع) مسلم مي داند.

« و اني لغفار لمن تاب و امن و عمل صالحا ثم اهتدي »
« ومن غفارم درموردكسي كه بازگشته وايمان آورده وعمل شايسته انجام داده وسپس هدايت يافته باشد».

ابن حجر در فصل اول باب 11 چنين مي گويد: « ثابت نباني گفته است: منظور از"اهتدي"يعني به ولابت اهل بيت پيامبر (ص) هدايت يافته باشد » و نيز ابن حجر مي گويد: « اين معني از امام باقر (ع) نيز رسيده است ».

امام باقر (ع) خطاب به حارث بن يحيي فرمود: « اي حارث مگر نمي بيني كه خداوند شرط پذيرش توبه وايمان و عمل صالح را هدايت بر ولايت ما و معرفت حق ما، قرار داده است و بدون آن هيچ كدام از ايمان و عمل صالح و توبه، به حال او نفع نمي بخشد». پس آن حضرت از جد خود اميرالمومنين (ع) نقل فرمود: «اگر شخصي توبه كند، ايمان بياورد و عمل شايسته انجام دهد ولي بر ولايت ما هدايت نشده باشد، اين كارها او را بي نياز نخواهد ساخت ».

«ثم لتسيلن يوميذ عن النعيم »
« سپس البته در آن هنگام از نعمت ها پرسيده خواهيد شد».

علامه بحريني در كتاب غاية المرام، باب 48، سه حديث از طريق اهل سنت نقل نموده است كه نعيم همان نعمت ولايت پيامبر (ص) و امير المومنين (ع) و اهل بيت بر مردم است.

« اي پيامبر، آن چه از طرف پروردگارت بر تو نازل شده، كاملا برسان و اگر نكني رسالت اورا انجام نداده اي و خداوند تو را از مردم نگاه مي دارد » و بعد از اعلام لزوم ولايت امير المومنين(ع) خداوند مي فرمايد:

« امروز دين شما را كامل نمودم و نعمتم رابر شما تمام كردم واسلام را به عنوان آيين شما پذيرفتم ».

تعداد بسيار زيادي از نويسندگان سنت و اخبار پيامبر (ص) نقل كرده اند كه اين آيه در غدير خم و در باره ي امام علي (ع) نازل شده است. از جمله، واحدي در اسباب النزول در سوره ي مايده از ابو سعيد خدري و ثعلبي در تفسيرخود از دو طريق وحمويني شافعي در كتاب فرايد السمطين از طرق متعدد، از ابوهريره و ابونعيم در كتاب نزول القرآن از دو طريق، يكي از ابورافع و ديگري از اعمش نقل كرده اند.


سايت فطرت