يك حكايت زيبا از ضايع شدن بن باز

در برابر استدلال زيباي مرحوم حكيم
مرحوم آيه الله العظمي سيد محسن حكيم قدس سره كه مرجع شيعيان و زعيم حوزه علميه نجف بود، در سفري كه به عربستان داشت، در جلسه اي با « بن باز » مفتي آن روز آن كشور (كه نابينا بود) مواجه شد.
بن باز، ظاهرا به ديدن آقاي حكيم رفته بود ولي در واقع قصد داشت با ايشان جدال كند و افكار وهابيگري خود را مطرح نمايد. در اين جلسه، بن باز، از آيه الله حكيم پرسيد: شما شيعيان چرا به ظواهر قرآن عمل نمي
كنيد؟ آيه الله حكيم در جواب گفتند: اين ديدار جاي چنين صحبت هايي نيست، بگذاريد به احوالپرسي برگزار شود.
بن باز، سماجت كرده و خواستار دريافت جواب شد. آيه الله حكيم، ناچار به بن باز گفتند: اگر قرار باشد به ظاهر قرآن تكيه كنيم و همان را معيار عمل به آن قرار دهيم، بايد معتقد شويم كه شما به جهنم خواهيد رفت!
بن باز، با تعجب پرسيد چرا؟ آيه الله حكيم گفتند: چون قرآن مي فرمايد: و من كان في هذه اعمي فهو في الاخره اعمي و اضل سبيلا(؛سوره اسراء، آيه 72 ((كسي كه در اين جهان (از ديدن چهره حق) نابينا باشد، در جهان آخرت هم نابينا و گمراه تر خواهد بود)). و شما كه از دو چشم نابينا هستيد، طبق ظاهر اين آيه بايد در آخرت هم نابينا باشيد و در زمره گمراهان كه اهل جهنمند، قرار بگيريد. بنابراين ظاهر بسياري از آيات قرآن
مقصود نيست!
بن باز گفته بود اگر قرار است حضرت علي چشمهايم را شفا دهد اصلا نمي خواهم اين چشم ها بينا شود. اين قدر بغض اهل بيت در دل اين مفتيان وهابيت هست و ببينيد خدا به چه روز آنها را انداخته. همين بن باز
گفته بود ۴۰سال در مدينه مسجدالنبي نمازخوندم ولي هنوز به پيامبر سلام نداده ام...

http://www.altohid.com/index.php/1388-03-27-21-25-18/164-1388-04-05-20-21-05