رحـمت امـام عليه السلام

قال الرضا (عليه السلام):

الامام....الاخُ الشَّقيِقُ وَ الأ ُمُّ البَرَّةُ بِالوَلَدِ الصَّغيرِ

امام (همچون) برادري دلسوز و مادري مهربان نسبت به فرزند كوچك است.

ديوارهاي شهر طوس كم ­كم از دور ديده مي­شد و كاروان در كمال آرامش و جلالت و هيبت به مسير خود ادامه مي­داد. اما ناگهان صداي ضجه و شيوني به گوش رسيد. امام عليه السلام توقف نمودند و نگاهي به اطراف كردند.

كمي دورتر جمعي در حال تشييع جنازه­ بودند و اطرافيانش فريار برآورده بودند و اشك مي ريختند. و فغان و فرياد اطرافيان آسمان را پر كرده است.

ناگهان امام پا از ركاب اسب خارج نموده و با شتاب به سوي آن جمع حركت كردند و به محض آنكه به جنازه رسيدند آن را همچون مادري كه نوزاد خود را در بغل مي گيرد جنازه را در بغل گرفتند و پس از اندكي فرمودند: هركس جنازه ­ي يكي از دوستان ما (اهل بيت عليهم السلام) را تشييع نمايد همچون كودكي كه از مادر متولد مي­ شود پاك از هرگونه گناه شود.

آنگاه تشييع ادامه يافت تا به نزديك قبري كه از قبل براي او مهيا شده بودند رسيدند.

در اين هنگام امام عليه السلام مردم را كنار زدند شتابان به طرف ميت رفته خود را به آن رساندند دست مبارك را بر سينه­ اش گذاشته و او را به نام و نام پدرش صدا زدند و فرمودند: بهشت بر تو بشارت باد. از اين لحظه به بعد ديگر ترس و وحشتي نخواهي داشت.

راوي اين ماجرا مي گويد: عرض كردم اي فرزند رسول خدا صلي­ الله­ عليه­ و­ آله جانم فدايتان باد! آيا اين ميت را مي­ شناختيد درحالي كه شما قبلاً هيچ­گاه به اين­جا نيامده بوديد! امام عليه السلام فرمودند:


« آيا نمي­داني كه اعمال شيعيان ما در هر صبح و شب بر ما اهل بيت عرضه و آشكار مي­شود پس اگر تقصير و خطايي در اعمال­شان ببينيم از خداوند متعال براي آنها تقاضاي عفو و بخشش مي­ كنيم و اگر عمل صالح و خيري ببينيم خداوند را شكر نموده و از او برايشان پاداش نيكو طلب مي­ نماييم پس چگونه آنها را نشناسيم.»

برگرفته از كتاب تجـلّي آفتــاب به قلم: دكتر حسين ضرابي

24