عاشورا، دليل وجود تشيع

علماي شيعه و برخي از محققان اسلامي، جهت كشف رمز و راز اين بقا و استواري به كنكاش تاريخ و ساختار اجتماعي شيعه پرداخته و به نتايجي نيز دست يافتند.
آنان علت اين امر را ويژگي ساختار دروني جمعيت شيعيان دانسته‌اند. عواملي كه عمدتاً برخاسته از نوع نگرش شيعه به ولايت،‌اعتقادات خاص اسلامي، ساختار اجتماعي و... بوده است.
برخي از مهم‌ترين اين عوامل به واقعه عبرت‌آموز عاشورا برمي‌گردد كه قيام‌هايي در راستاي حق‌طلبي شيعيان را در پي داشت.

قيام عاشوراي حسين بن علي (ع)
شاخص‌ترين اين قيام‌ها، قيام خونين حسين بن علي (ع) امام سوم شيعيان معروف به سيدالشهدا (سرور كشته شدگان در راه خدا) است.
در سال 61 هجري پس از مرگ معاويه و روي كار آمدن يزيد كه مردي بي‌قيد و ضد اسلام بود،‌ حسين (ع) عليه او قيام و از مدينه به مكه و از آنجا به سوي مقر سابق پدرش، شهر كوفه در عراق حركت كرد.
در آنجا بسياري از كوفيان چشم‌انتظار او بودند اما پس از نزديك شدن امام به كوفه عمال اموي راه او را سد كرده و او را به قبول بيعت يبا يزيد مجبور ساختند. ليكن ايشان بيعت با يزيد را به عنوان محو اسلام دانسته و از آن سر باز زدند.
برخي هواداران ايشان كه در كوفه بودند از سپاه اموي ترسيده و از ياري او و ياران اندكش منصرف شدند. با اين حال امام حسين (ع) توانست با شجاعت تمام در صحراي كربلا با كفر يزيدي و ايادي او روبرو شد و با آنان به جنگ پرداخت.
هرچند اين قيام منجر به شهادت او، فرزندان و يارانش شد و تمام بازماندگان كاروان ايشان را به اسارت رفتند اما حسين بن علي (ع) توانست با اين قيام حقانيت خود و مكتبش را عيان كرد و بذر قيام‌هاي بزرگي را در جامعه شيعي و اسلامي كاشت.
امروزه شيعيان با اشاره علماي ديني خود، پس از 14 قرن، هنوز اين قيام را قدر مي‌دانند و همه ساله در دهه محرم در سال‌روز اين واقعه با آيين‌هاي ويژه‌اي عزاداري به‌پا كرده و فرهنگ اين قيام را زنده نگه مي‌دارند.

قيام توابين
در سال 64 هجري، پس از شهادت حسين بن علي (ع) و يارانش در واقعه كربلا، گروهي از شيعيان شهر كوفه كه از ياري نكردن وي سخت پشيمان شده بودند، گردهم آمدند و خود را توابين ناميدند.
آنان در نهايت به رهبري سليمان بن صرد خزايي، به خونخواهي او و يارانش عليه خاندان اموي قيام كرده و كوفه را تصرف كردند.
اين قيام پرشور خون تازه‌اي در كالبد جامعه شيعي جاري ساخت و به آنها مجال اعلام وجود داد.

قيام مختار
در سال 66 هجري، مختار بن ابوعبيده ثقفي، با جلب حمايت محمد حنفيه، فرزند امام علي (ع)‌ شيعيان را گرد خود جمع كرد و دست به قيام زد.
وي مردم را به پيروي از قرآن و سنت پيامبر (ص) و خونخواهي امام حسين (ع) و دفاع از ضعفا و مظلومين فراخواند و علاوه بر حمايت مردم كوفه و توابين، پشتيباني موالي ــ بردگان آزاد شده ايراني ــ را نيز كه در حقيقت در زمره عفاو ستمديدگان به‌شمار مي‌رفتند، به دست آورد.
وي در اين قيام موفق شد تا كوفه و سپس تمامي عراق را تسخير كرده تمام قاتلان امام حسين (ع) و يارانش را دستگير و مجازات كند؛ اما در نهايت در پي خيانت برخي بزرگان كوفه، به دست سپاهيان اموي شكست خورده و همراه جمع كثيري از پيروانش كشته شد.

قيام زيد بن علي بن حسين (ع)
زيد بن علي، نوه امام حسين (ع) فردي شجاع و سخنور بود. او در عين حال اهل علم و معرفت بود چنانكه هم‌اكنون، 17 كتاب در موضوعات فقهي و ديني و قرآني به او منسوب است. او با قيام خود مي‌خواست كه قاتلان امام حسين (ع) و يارانش را دستگير و مجازات كند.
اين قيام بعدها به نهضت كيسانيه مشهور شد. بعد از چندي جمعي از كوفيان را به قيام عليه امويان دعوت كرد. سرانجام در سال 122 هجري در پي مخالفت‌هاي علني خود به خونخواهي جدش امام حسين (ع) و عليه هشام بن عبدالملك، خليفه اموي قيام كرد و در جنگ با حكم بن صلت، به شهادت رسيد.

قيام يحيي بن يزيد
در سال 125 هجري، يحيي، پسر زيد در خراسان بر عليه حكومت اموي قيام كرد. اين قيام با همراهي گروهي از شيعيان ايراني خراسان و گروهي از هواداران كوفي يحيي، صورت گرفت كه حجاج و ديگر امراي اموي عراق، آنها را به خراسان تبعيد كرده بودند.
اين قيام نيز منجر به شهادت يحيي و جمعي از يارانش شد.
اين خون‌ها و جان‌هاي فدا شده براي مكتب تشيع علوي بود كه در طول تاريخ، حيات اين مكتب را منجر شد و آن را به اثبات رسانيد.

سايت فطرت