گذری بر ماجرای ریگی

خبر دستگیری عبدالمالک ریگی الحق و الانصاف خیره کننده بود. کسی باورش نمی شد که چنین فردی را با این عملیات پیچیده بتوان دستگیر کرد. از این رو دست مریزاد گفتن و تحسین کردن، کمترین کاری است که به عنوان سپاس می توان بیان کرد.

اما آن چه حائز اهمیت است پاسخی اساسی به این پرسش است که چه چیزی از یک جوان، چنین غول بی شاخ و دمی می سازد. هدف از این گفتار نفی اختیار و اعلام جبر نیست که بگوئیم جامعه او را چنین ساخته است و بنابر این او چنین اعمالی را مرتکب شده است. سؤال این است که شالوده ی فکری ریگی که خودش به عنوان یک انسان عاقل چنین شالوده ای را با اختیار و اهتمام به پا کرده است، چیست؟ چه کسانی در تربیت وی و رسانیدنش به این مرحله او را کمک کرده اند؟

تفکر سلفی گری و وهابیت که متاسفانه اهل سنت را بد نام کرده است درخت تنومند و نامبارکی است که عبدالمالک تنها یکی از شاخه های کوچک آن است. اگر در کشور خودمان هم بگردیم هیچ بعید نیست که شاخه های قوی تر این تفکر را بیابیم. گرچه همین شاخه ها از توانایی نیروهای امنیتی کشورمان به قدری ترسیده اند که از گوشه و کنار خبر می رسد آن ها هم از عبدالمالک اعلام برائت کرده اند!اما نباید این اعلام برائت سبب شود از آن ها و عبدالمالک هایی که بعداً تربیت خواهند کرد غافل شویم. چرا که پایه و اساس تفکر این جماعت این است که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله برای کشتن مبعوث شده است. مثلاً محمدبن عبدالوهاب در رساله ی کشف الشبهات می گوید:

وَتَحَقَّقْتَ أنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله علیه وسلم قَاتَلَهُمْ ...

او در چرایی و چگونگی حرکت پیامبر وحی در برابر مشرکین  فقط این واژه را می شناسد: قَاتَلَهُمْ

او معتقد است که پیامبر صلی الله علیه و آله فقط آمده اند که قتل و خون ریزی به پا کنند. حال آن که مسلمانان بهتر می دانند رحمة للعالمین با چه زبانی به تبلیغ دین اسلام روی آوردند و اگر جنگ هایی به پا شد از چه رو بود. حالا تصور کنید چنین تفکری اقدام به تربیت شاگردانی چون عبدالمالک آن هم در سطح وسیع آن هم در همین کشور می کند و تحت عنوان حوزه ی علمیه ی اهل سنت در حاشیه ی امنیت قرار می گیرد و با استفاده از حیثیت برادران اهل سنت از هیچ کاری فروگذار نمی کند.

بمب گذاری مسجد علی ابن ابیطالب علیه السلام و حوادث بعد از آن، زنده زنده سوزاندن کارکنان شیعه در یک صندوق قرض الحسنه توسط اوباش وابسته به این جریان و بمب گذاری در جلسه سران طوایف با فرماندهان سپاه و غیبت سؤال برانگیز تاثیر گذار ترین فرد در استان سیستان زنگ خطر را با جدیت به صدا در آورده است که باید فکری به حال ریشه های فکری این ماجرا نمود.

به هر حال رسالت تریبون های فرهنگی کشور، باید در این جهت باشد که با روشن ساختن اذهان نسبت به حقیقت ماجرا و معرفی عوامل تاثیر گذار خصوصاً وهابیت، نیرو های امنیتی کشور را در راه برقراری آرامش در کشور یاری کنند.
شناخت و اطلاع رسانی مناسب در مورد تفکرات وهابی گری، شناخت عوامل نفوذ کشور عربستان به عنوان بزرگ پرچم دار این تفکر و مراقبت از فرهنگ دینی و ملی کشورمان با ابزار فرهنگی می تواند برخی راه برد های کلی در رسیدن به این مهم باشد.

به هر حال در ایام سرور اهل بیت علیهم السلام، این خبر یک عیدی محسوب می شود. در همین جا دعای خیر خود را بدرقه ی همه ی آنانی می کنیم که امنیت و رفاه و آسایش شیعیان امیرالمؤمنین علیه السلام برای آن ها یک دغدغه ی اساسی است.