کجاست آنکه دین را زنده گرداند؟

در بخشی از دعای ندبه در فراق حضرت حجت (عج) می‌خوانیم: کجاست آنکه برای برگرداندن ملت و شریعت مقدس اسلام اختیار گردیده؟ کجاست آنکه آروزمندیم کتاب و حدود آن را احیا سازد؟‌ کجاست آنکه دین، ایمان و اهل ایمان را زنده گرداند؟

امروز هم دعای ندبه بود. در مرکز، در جنوب، شمال در همه جا و در وجب به وجب خاک سرزمنیت، همه ندبه می‌کردند و استغاثه. حتماً بودی و می‌دیدی.
حمد خدا گفتیم و درود بر جدت که رسول خدا بود فرستادیم. ثنای خدا گفتیم چون تو را برای نجات قرار داد و بشر را بدون راهنما نگذاشت.
در پس پرده‌ها نگهت داشت تا گزندی به تو نرسد و نه به تو که گزندی به بشریت نرسد. که اگر نبودی حجتی نبود و همه، از اکنون هم گرفتارتر بودیم.
درود را برای جدت خواستیم که تو را معرفی کرد. تویی که از سلاله پاکش هستی و همچون او بعد از قرن‌ها، مصلح، منجی و حجت خواهی بود برای هر جنبنده‌ای که مخلوق خدای یکتاست.
صبح امروز بعد از نماز صبح که می‌گویند فرشتگان، حامل نیاز بندگان به خدای یگانه‌اند، در دعای ندبه، گفتیم: «کجاست آنکه برای کندن ریشه ظالمان و ستمگران عالم مهیا گردیده؟ کجاست آنکه منتظریم اختلاف و کج‌رفتاری‌های اهل عالم را به راستی و اصلاح کند؟ ... کجاست آنکه برای برگردانیدن ملت و شریعت مقدس اسلام اختیار گردیده؟ ... کجاست آنکه آروزمندیم کتاب و حدود آن را احیا سازد؟‌ کجاست آنکه دین، ایمان و اهل ایمان را زنده گرداند؟»
آری اینها را گفتیم، پرسیدیم ولی جوابی نشنیدیم. با ندبه گفتیم و گریستیم. باز هم پاسخی نیامد.
پاسخی نشنیدیم و با یکدیگر گفتیم، این جمعه هم آمد و یوسف ما باز نیامد.
حجت ما، امام ما، منجی ما؛
حتماً بودی و می‌دیدی دست‌های نیاز رو به خدا بلند شده را. دست‌هایی که از معبود خود، تو را می‌خواستند تا دنیا، یکرنگ از سبزِ صلح شود.
حال که در آستانه بهار هستیم، ما بهار واقعی را می‌خواهیم. بهاری که همراه با ظهور تو باشد و وجود تو را ببینیم و حس کنیم زندگی در جوار تمامی انبیاء و اولیاء الهی را.
یَابْنَ الْغَطارِفَةِ الْأَنْجَبینَ، یَابْنَ الْأَطائِبِ الْمُطَهَّرینَ، یَابْنَ الْخَضارِمَةِ الْمُنْتَجَبینَ، یَابْنَ الْقَماقِمَةِ الْأَکْرَمینَ، یَابْنَ الْبُدُورِ الْمُنیرَةِ، یَابْنَ السُّرُجِ الْمُضیئَةِ، یَابْنَ الشُّهُبِ الثّاقِبَةِ، یَابْنَ الْأَنْجُمِ الزّاهِرَةِ، یَابْنَ السُّبُلِ الْواضِحَةِ، یَابْنَ الْأَعْلامِ اللّائِحَةِ، یَابْنَ الْعُلُومِ الْکامِلَةِ، یَابْنَ السُّنَنِ الْمَشْهُورَةِ، یَابْنَ الْمَعالِمِ الْمَأْثُورَةِ، یَابْنَ الْمُعْجِزاتِ الْمَوْجُودَةِ، یَابْنَ الدَّلائِلِ الْمَشْهُودَةِ، یَابْنَ الصِّراطِ الْمُسْتَقیمِ، یَابْنَ النَّبَأِ الْعَظیمِ، یَابْنَ مَنْ هُوَ فى أُمِّ الْکِتابِ لَدَى اللَّهِ عَلِىٌّ حَکیمٌ، یَابْنَ الْآیاتِ وَالْبَیِّناتِ، یَابْنَ الدَّلائِلِ الظّاهِراتِ، یَابْنَ الْبَراهینِ الْواضِحاتِ الْباهِراتِ، یَابْنَ الْحُجَجِ الْبالِغاتِ، یَابْنَ النِّعَمِ السّابِغاتِ، یَابْنَ طه والْمُحْکَماتِ
اى فرزند مهتران شرافتمندان خلق؛ اى فرزند نیکوترین پاکان عالم؛ اى فرزند جوانمردان و برگزیدگان؛ اى فرزند گرامی‌ترِ مهتران؛ اى فرزند تابان ماه‌ها و فروزان چراغ‌ها و درخشان ستارگان؛ اى فرزند راه‌هاى روشن خدا؛ اى فرزند نشان‌هاى آشکار حق؛ اى فرزند علوم (و معارف) کامل الهى؛ اى فرزند سنن و قوانین معروف آسمانى؛ اى فرزند معالم و آثار ایمان که مذکور است (در تمام کتب انبیاء و غیره)؛ اى فرزند معجزات محقق و موجود؛ اى فرزند راهنمایان آشکار و مشهود خلق؛ اى فرزند صراط مستقیم خدا؛ اى فرزند خبر عظیم؛ اى فرزند کسى که در امّ الکتاب (علم حق) نزد خدا على و حکیم است؛ اى فرزند حجّت‌هاى واضح الهى؛ اى فرزند ادلّه روشن حق؛ اى فرزند برهان‌هاى واضح و آشکار خدا؛ اى فرزند حجّت‌هاى بالغه الهى؛ اى فرزند نعمت‌هاى عام الهى؛ اى فرزند طه و محکمات قرآن.
امروز در جلسه ندبه، جای دیگر منتظرانت خالی بود. اما منتظرانی که حضور داشتند با عشق، باشور و با وجود فریاد می‌آوردند؛
بِنَفْسى أَنْتَ مِنْ نَصیفِ شَرَفٍ لا یُساوى إِلى مَتى أَحارُ فیکَ یا مَوْلاىَ وَ إِلى مَتى، وَ أَىَّ خِطابٍ أَصِفُ فیکَ وَ أَىَّ نَجْوى عَزیزٌ عَلَىَّ أَنْ أُجابَ دُونَکَ وَ اُناغى عَزیزٌ عَلَىَّ أَنْ أَبْکِیَکَ وَ یَخْذُلَکَ الْوَرى عَزیزٌ عَلَىَّ أَنْ یَجْرِىَ عَلَیْکَ دُونَهُمْ ما جَرى
به جانم قسم که تو، همان آرزوى قلبى و مشتاق الیه مرد و زنِ اهل ایمانى که هر دلى از زیادت شوق او ناله مى‌زند. به جانم قسم تو آن عزّتی هستی که هم طرازی ندارد. به جانم قسم تو آن عظمتی هستی که هم‌قطاری ندارد. از آن نعمت‌هاى خاص عالى خداوندی، که مثل و مانند نخواهد داشت. به جانم قسم که تو از آن خاندان عدالت و شرفى که احدى برابرى با شما نتواند کرد.
تمام اینها را گفتیم و درد دل‌های فراوان کردیم. گریه کردیم، استغاثه و ندبه کردیم و چون نیازمند درگاه الهی هستیم از معبود و خالق بی همتای خود خواستیم که ما را از حوض کوثر پیامبر (ص) به کاسه او و به دست او سیراب کند. سیرابی کامل گوارایی که بعد از آن سیراب شدن دیگر تشنه نشویم.
وَاسْقِنا مِنْ حَوْضِ جَدِّهِ، صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ، بِکَأْسِهِ وَ بِیَدِهِ رَیّاً رَوِیّاً، هَنیئاً سائِغاً، لا ظَمَاَ بَعْدَهُ