آیا امام سجاد (ع) در صحیفه سجادیه ایرانیان را مشرک نامیده و ایشانرا نفرین کرده اند؟

متن شبهه:

بارها گفته شده که ایمه معصومین با ایرانیان دشمنی نداشته اند، به طوری که مشارکت امیر مومنان و فرزندان ایشان در جنگ علیه ایرانیان مردود شناخته شده.

اما در فراز ۲۷ از صحیفه سجادیه در می‌یابیم که امام چهارم مردم ایران را در ردیف مشرکان و دشمنان خدا قرار داده و آنان را نفرین کرده اند (جایی که به خزر و دیالمه اشاره میشود).

در حالی‌ که میدانیم ایران و روم نه تنها مشرک نبوده اند، بلکه یکتا پرست بودند: ایران بر آیین زرتشت و روم بر دین مسیحیت بود. چگونه می‌توان این امر را توضیح داد؟

فراز ۲۷ یکی‌ از مواردی است که به عنوان سندی از دشمنی پیشوایان اسلام با ایرانیان استفاده میشود.

پاسخ:

در فراز مورد نظر از دعای ۲۷ صحیفه سجادیه حضرت سجاد علیه السلام میفرمایند:

... اللَّهُمَّ وَ اعْمُمْ بِذَلِکَ أَعْدَاءَکَ فِی أَقْطَارِ الْبِلَادِ مِنَ الْهِنْدِ وَ الرُّومِ وَ التُّرْکِ وَ الْخَزَرِ وَ الْحَبَشِ وَ النُّوبَةِ وَ الزَّنْجِ وَ السَّقَالِبَةِ وَ الدَّیَالِمَةِ وَ سَایِرِ أُمَمِ الشِّرْکِ...

ترجمه ی این فراز:

.... خدایا، همه‌ی دشمنان خود را در هر گوشه و کنار که هستند، چنین سرانجامی ده: از هند و روم و ترکستان و خزر و حبشه و نوبه و زنگبار و سرزمین سقالبه و دیالمه گرفته تا دیگر امت‌های مشرک...

آیا این فرمایش حضرت نسبتی با جمله ی"اما در فراز ۲۷ از صحیفه سجادیه در می‌یابیم که امام چهارم مردم ایران را در ردیف مشرکان و دشمنان خدا قرار داده و آنان را نفرین کرده اند..."دارد؟

مگر آنکه بپذیریم طبق معمول حمله هایی که در پوشش ایران پرستی بر تشیع وارد می شود از طرف کسانی است که بی بهره از الفبای ادبیات عرب هستند!

امام سجاد علیه السلام نافرجامی را برای"دشمنان خدا"از هربلد و دیار که باشند از هند و روم و... و نیز برای سایر امت های مشرک طلب می کنند!

آیا دشمن خدا را می توان از موحدان دانست؟ ایا در برابر دشمن خدا که بر مسلمان تعدی می کند باید خاموش بود؟

(علاوه بر توجه به لفظ <اعدایک> و <بعضیه بودنِ حرفِ"مِن"> در این فراز، خواندن فرازهای قبلی دعا هم خالی از لطف نیست)

هیچگاه در سیره پیامبر صلی الله علیه و آله، ظلم و تعدی بر قوم و نژاد خاصی صورت نگرفته... هیچگاه با یهود و مسیحی جنگی صورت نگرفته مگر آنکه جنبه ی دفاعی داشته و نتیجه توطیه ی آنها علیه اسلام بوده... حتی مشرکین مکه هم با رحمت و رافت پیامبر مواجه شدند.

و نیز هیچگاه در سیره ی امیرالمومنین و ایمه علیهم السلام نشانی از تعدی بر عباد یا تبعیض نژادی دیده نشده است و برای چنین نسبت های ناروایی چاره ای جز توسل به تاریخ تحریف شده -در داستان حضور حسنین در فتوحات- و یا ترجمه ی ناصواب فرمایشات ایمه نبوده است!

استناد به این فراز در نسبت دادن خشونت ایمه به ایرانیان میتواند بعنوان سندی بر بیسوادی و یا غرض شبهه کنندگان قلمداد شود!

 



فطرت