پاسخ به يك ‌سوال مهم درباره امام رضا (عليه السلام)

شايد اين سوال به ذهن بيايد كه آيا فاصله اي به اين نزديكي كه ميان قبر هارون (قاتل امام كاظم عليه السلام) و قبر شريف امام رضا (عليه السلام) وجود مي تواند آثار و بركاتي را از آن حضرت براي آن ملعون به همراه داشته باشد؟

پاسخ اين است كه اگر عقايد فردي از جهت اصول دين و اعتقاد به امامت و ولايت حضرات معصومين درست باشد و در عمل دچار كاستي ها و معاصي شده باشد چنين همجواري ايي مي تواند موثر باشد (نمونه هاي فراواني از اين دست رخ داده و نقل هم شده است)

اما اگر فردي از نظر عقيده و عمل جرثومه فساد و انحراف بود و مانند هارون جنايتي به مانند قتل امام معصوم عليه السلام در پرونده اش ثبت شده بود ؛ چنين كسي به محض جدا شدن از اين دنيا بلافاصله وارد جهنم برزخي مي شود.

در روايت آمده است انسان كه از دنيا مي رود اگر اهل ايمان عمل صالح باشد قبر او (يعني عالم برزخي كه او با انتقال از اين دنيا وارد آنجا مي شود) باغي از باغهاي بهشت خواهد بود و اگر اهل كفر و فساد بود قبرش گودالي از گودالهاي جهنم.

امام صادق (عليه السلام) فرمود:
إِنَّ لِلْقَبْرِ كَلَاماً فِي كُلِّ يَوْمٍ يَقُولُ... أَنَا رَوْضَةٌ مِنْ رِيَاضِ الْجَنَّةِ أَوْ حُفْرَةٌ مِنْ حُفَرِ النَّارِ.

قبر، عبارتي دارد كه هر روز (مرتب) تكرار مي كند؛ مي گويد: من باغي از باغهاي بهشت يا گودالي از گودالهاي جهنم هستم.

البته واضح است اين دوگانگي و اختلاف به نسبت افرادي هستند كه در آن وارد مي شوند.

نمونه اي واقعي براي اين روايت كه قرآن از آن خبر مي دهد.

قرآن كريم در مورد قوم كافر و فاسد حضرت نوح (عليه السلام) تعبيري به كار مي برد كه ما را در فهم اين روايت و آن قانون كلي بسيار ياري مي كند. قرآن مي فرمايد: قوم كافر و جبّار نوح (عليه السلام) بعد از عصيان و نافرماني گرفتار عذاب الهي شده و در آب فراوان غرق شدند و همينكه در آب غرق شدند و مردند وارد آتش جهنم شدند.«أُغْرِقُوا فَأُدْخِلُوا ناراً» غرق شدند و بلافاصله وارد آتش شدند.

يعني با اينكه محل مرگ و دفن آنها آب بود اما آنها بلافاصله پس از هلاكت وارد جهنم برزخي خود شدند.

جريان هارون و مامون و ديگر ظالمان عالم نيز همين گونه است يعني بلافاصله پس از مرگشان وارد جهنم برزخي خود مي شوند و قرار گرفتن جسم پليدشان در كنار حضرات معصومين عليهم السلام تاثيري در سوز و گداز آنها ندارد.

به علاوه اينكه خداوند متعال با جمله اي كه به پيامبرش مي فرمايد كاملا روشن مي كند كه اگر كسي اهل ايمان و عمل صالح مبتني بر آن ايمان نبود دعا و طلب مغفرت كسي حتي برترين مخلوقات الهي يعني رسول خدا (صلي الله عليه وآله) هم در مورد او اثر نخواهد كرد.

«اسْتَغْفِرْ لَهُمْ أَوْ لا تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ إِنْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ سَبْعينَ مَرَّةً فَلَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُمْ ذلِكَ بِأَنَّهُمْ كَفَرُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْفاسِقينَ»

چه براي آنان آمرزش بخواهي؛ چه نخواهي [يكسان است‏] اگر براي آنان هفتاد بار هم آمرزش بخواهي، خدا هرگز آنان را نخواهد آمرزيد؛ زيرا آنان به خدا و پيامبرش كفر ورزيدند و خدا گروه فاسقان را هدايت نميكند.

شيعه نيوز