غدير نقطه تلاقي كاروان رسالت با طلايه‌داران امامت

واقعه غدير يك اتفاق، يك سرزمين يا حادثه‌اي تاريخي نيست كه در كنار ديگر وقايع به آن نظر كرد. غدير يك تفكر و نشانه‌اي از تداوم خط نبوت است،نقطه تلاقي كاروان رسالت با طلايه‌داران امامت نام دارد.

سپهر نيلگون حجاز، آنجا كه ستارگان به غايت زيبا مي‌درخشند، جايي ميان مكه و مدينه‌النبي، آنجا ميان برهوت گرم و سوزان، جايي است كه شاهد عارفانه‌ترين و در عين حال حساس‌ترين واقعه تاريخي اسلام و جهان تشيع بوده است.

آنجا كه آخرين فرستاده خدا، آشكارا از ختم رسالت سخن گفتند و از گشايش درهاي رحمت ديگري روي مسلمانان به نام «امامت» مژده دادند.

رسول‌الله در صحراي تفتيده، قافله را از حركت باز مي‌دارد تا پيام خدا را به گوش جهانيان برساند و قطعاً «وحي» مهم و حساسي بوده كه جبرييل امين، پيامبر را مكلف مي‌كند تا پيام را نه در مدينه و مقصد بلكه در همان بين راه به جماعت ابلاغ كنند.

پيامبر خدا دست علي (ع) را بالا مي‌گيرند و به صراحت اعلام مي‌كنند كه هركس كه من مولاي اويم، از اين پس علي (ع) مولاي اوست و به اينگونه درياي پرجوش و خروش ولايت در اين برهوت جاري مي‌شود و چه كسي لايق‌تر از فرزند ابيطالب براي آن كه خلعت سبز تشيع را بر تن كند و لواي عدالت و بيرق مبارزه با تبعيض و كفر و الحاد را در اردوگاه مسلمانان برپا دارد، اما سست عنصران و رياكاران، اين واقعيت را به سادگي انكار كردند و به اين طريق، كتاب قطور مظلوميت شيعه و پيروان واقعي ولايت، از همين جا شدت گرفت.

حضرت علي (ع) اما مردي نبود كه به خاطر رهبريت جامعه‌ مسلمانان و خليفه شدن براي مردم همان كه در نظرش از آب بيني بز نيز كم‌ارزش‌تر است، از دين و ايمان و طريقت هزينه كند. درد خويش را به مدت 25 سال در چاه‌هاي كوفه فرياد زد تا مبادا، ستون‌هاي تازه برپا گشته اسلام و وحدانيت، به ضرب بهانه‌هاي بني‌اسراييلي همان منافقان و سست عنصران آسيب نبيند. او آفتاب هميشه پرتلالو 18 ذي‌الحجه است در آن صحراي تفتيده‌اي كه جان و تن هر عاشق‌پيشه‌ خاندان علوي به غرور مي‌لرزد و اشك شوق در ديدگان محبان علي (ع) جاري مي‌شود. «علي»، همان چراغ فروزان هدايت است كه حضرت ختمي‌ مرتبت اول بار مدال ولايت و امامت را بر سينه او زد. او را برادر و وصي خويش قرار داد و «غدير عشق» را براي مسلمانان و به ويژه سرسپردگان طريق امامت و ولايت سرمنشا بركت و شوكت قرار داد.

مولا علي (ع) و «غدير خم» سلسله جنبان امامت و گوهر گمشده ولايت در وجود انسان است، اگر علي (ع) سلطان خوبان، شاه‌مردان و ياور مظلومان است، «غديرخم» مدال افتخار و پشتوانه‌ اتحاد و مباهات هر مسلماني است. اگر دست از «خم عشق» نكشيم درياي مهرباني، هدايت، جويبار امامت، ولايت و زلال محبت اهل‌بيت عصمت و طهارت در جانمان همواره جاري و ساري خواهد ماند.

سايت ابنا